Mijn oprechte deelneming. Ik ben altijd een nauwe collega geweest van Mark op de Sint Lukas Kunsthumaniora Brussel en we hebben altijd een wederzijdse waardering voor elkaar gehad. Mark sprong in de bres voor me op moeilijke momenten op de school. Hij is de man die ik ook nog steeds in gedachten heb als ik nadenk over film. Niemand kon zo’n glasheldere analyses maken van film classics als Mark. Op filosofisch gebied botsten we met het grootste plezier: hij als Flam-adept en ik als telg uit de Gentse logisch-empiristische en neo-marxistische school. Ik herinner me ook experimentele lessen op de Sint Lukas Kunsthumaniora waar we naast elkaar stonden les te geven in hetzelfde lokaal en waar ik In Mark mijn meerdere moest erkenen. Niet alleen qua eruditie maar ook qua bevlogenheid. Ik heb er veel uit geleerd. Toen Mark met pensioen ging nam ik verschillende van zijn lessen over en stond me zijn excentriciteit als voorbeeld steeds voor de geest. Figuren als Mark zijn er amper of niet meer. Ik denk dat in het huidige klimaat dat ook niet meer mogelijk is. Dat is jammer voor de studenten, maar Mark zelf zou er het hart van in zijn geweest. Zonder remmingen voor de klas kunnen staan en je kennis en ervaring uitstorten over de hoofdjes is een voorrecht dat misschien tot het verleden behoort. Enkel leraars en mentors als Mark blijven hangen in de harten, dat merk ik op regelmatige basis als ik zijn en onze oud-leerlingen ontmoet. Hij wordt gemist en zal altijd gemist blijven.
